Łatwe pierwsze projekty na drutach, które uczą prawdziwych umiejętności

Najlepsze pierwsze projekty są małe, płaskie i wyrozumiałe, a każdy kolejny uczy czegoś, czego nie nauczył poprzedni. Trzymaj się poniższej kolejności, a poznasz najważniejsze umiejętności robienia na drutach jedna po drugiej, na każdym etapie kończąc coś użytecznego.

Jak wybrać pierwszy wzór

Szukaj wzoru, który:

• wykorzystuje tylko oczka prawe i lewe, w ściegu francuskim (wszystkie rzędy na prawo) lub dżersejowym (rząd na prawo, rząd na lewo);
• wymaga włóczki o średniej grubości, często oznaczanej jako worsted lub aran;
• przez cały czas korzysta z jednej grubości drutów;
• ma prosty kształt, na przykład kwadratu lub prostokąta, z niewielkim kształtowaniem albo bez niego;
• jest oznaczony jako „dla początkujących” lub „łatwy” i ma jasne pisemne instrukcje.

Wzory wielobarwne, warkocze i ażury zostaw na później. Dają ogromną satysfakcję, ale łatwiej się nimi cieszyć, gdy podstawy wchodzą już w krew. Jeśli skróty są dla Ciebie nowością, miej pod ręką nasz poradnik o tym, jak czytać wzory na drutach.

1. Ściereczka lub myjka

Mały kwadrat ściegiem francuskim, o boku około 20 cm.

Czego uczy:

• nabierania i zamykania oczek;
• spokojnego, swobodnego przerabiania oczek prawych;
• liczenia rzędów: w ściegu francuskim każdy prążek to dwa rzędy;
• prostych brzegów i stałej liczby oczek;
• wszywania końców nitki, czyli chowania ich igłą po lewej stronie dzianiny.

Co będzie potrzebne:

• jeden motek włóczki o średniej grubości. Tradycyjnie wybiera się bawełnę, bo jest chłonna, ale wełna lub akryl lepiej wybaczają błędy przy pierwszej próbie;
• druty w rozmiarze zalecanym na etykiecie włóczki;
• igła do wełny, czyli tępa igła z dużym uchem.

Gdy zrobisz już zwykły kwadrat, spróbuj kwadratu robionego po przekątnej, od rogu. Przybywa mu po jednym oczku w każdym rzędzie, a potem znowu się zwęża, co wprowadza proste dodawanie i ujmowanie oczek.

2. Szalik ściegiem francuskim

Długi prostokąt ściegiem francuskim, zwykle o szerokości około 15–20 cm.

Czego uczy:

• równego naprężenia nitki na wielu rzędach. Prawdopodobnie zobaczysz, jak oczka stają się coraz równiejsze w miarę pracy; to postęp, a nie wada;
• dołączania nowego motka włóczki;
• mierzenia robótki w miarę, jak przybywa.

Co będzie potrzebne:

• włóczka o średniej grubości lub gruba, z wełny albo z miękkiej mieszanki z wełną; ile jej trzeba, podaje wzór;
• druty w rozmiarze zalecanym na etykiecie;
• centymetr krawiecki i igła do wełny.

Jak dołączyć nowy motek na brzegu

1. Gdy pozostała nitka jest krótsza niż mniej więcej czterokrotna szerokość szalika, dokończ bieżący rząd.
2. Odetnij starą nitkę, zostawiając koniec długości około 15 cm.
3. Przytrzymaj nową nitkę tak, żeby przy brzegu zwisał jej koniec długości około 15 cm.
4. Przerób nową nitką pierwsze oczka następnego rzędu.
5. Delikatnie pociągnij oba końce, żeby dociągnąć pierwsze oczko.
6. Gdy szalik będzie gotowy, wszyj każdy koniec w brzeg igłą do wełny.

Unikaj wiązania supełków w środku dzianiny; mogą przedostać się na prawą stronę.

3. Komin, a potem czapka na drutach z żyłką

Zacznij od komina, czyli prostej rury bez kształtowania. Potem zrób czapkę, która dodaje kształtowanie denka.

Czego uczą:

• robienia na okrągło: łączenia oczek w okrąg i pracy w okrążeniach, bez obracania robótki;
• ściegu dżersejowego na okrągło, czyli przerabiania wszystkich okrążeń na prawo, bez ani jednego rzędu na lewo;
• ściągacza, na przykład 2 o. pr., 2 o. l. (k2, p2), który się rozciąga i dobrze przylega do głowy;
• ujmowania oczek na denku za pomocą 2 oczek przerabianych razem na prawo (k2tog);
• przejścia na druty skarpetkowe albo na metodę magic loop, gdy denko się zwęża.

Co będzie potrzebne:

• wełna lub mieszanka z wełną o średniej grubości, ciepła i elastyczna;
• druty z żyłką w rozmiarze odpowiednim do włóczki: 40 cm do czapki, a do komina takie, które są nieco krótsze niż jego obwód. Niektóre wzory wymagają też drutów o rozmiar cieńszych do ściągacza;
• do denka komplet drutów skarpetkowych w tym samym rozmiarze albo druty z żyłką o długości 80 cm lub więcej do metody magic loop;
• znacznik początku okrążenia i igła do wełny.

Jak połączyć oczka w okrąg bez skręcenia

1. Nabierz tyle oczek, ile podaje wzór.
2. Rozłóż oczka wzdłuż drutu i żyłki.
3. Sprawdź, czy dolny brzeg nabranych oczek na całym obwodzie jest zwrócony do środka koła i nie owija się spiralnie wokół żyłki.
4. Załóż znacznik na czubek prawego drutu.
5. Przerób pierwsze oczko z lewego drutu, dociągając nitkę, i przerabiaj dalej dookoła.

Żeby ukształtować denko, wzór czapki ujmuje oczka w kilku równomiernie rozmieszczonych miejscach w każdym okrążeniu z ujmowaniem, na przykład „*6 o. pr., 2 o. razem na prawo; powtarzaj od * do końca okrążenia”, a w następnym okrążeniu z ujmowaniem „*5 o. pr., 2 o. razem na prawo; powtarzaj od *”, za każdym razem z jednym oczkiem mniej między ujęciami. Gdy zostanie tylko kilka oczek, odetnij nitkę, przeciągnij ją igłą do wełny przez pozostałe oczka i ściągnij otwór.

4. Proste kwadraty na koc

Małe kwadraty, wszystkie tej samej wielkości, zszyte w koc albo w poszewkę na poduszkę, jeśli wolisz skończyć wcześniej.

Czego uczą:

• nowych wzorów z oczek prawych i lewych w małych dawkach, takich jak ścieg ryżowy, ściągacz czy ścieg koszykowy;
• utrzymywania tej samej gęstości, czyli liczby oczek i rzędów na 10 cm, tak żeby każdy kwadrat wyszedł tej samej wielkości;
• blokowania, czyli zwilżania lub naparowania każdego kwadratu i suszenia go na płasko do ostatecznego rozmiaru;
• zszywania, na przykład ściegiem materacowym, który daje niemal niewidoczny szew.

Co będzie potrzebne:

• włóczka o średniej grubości, cała tej samej grubości i z tego samego włókna, żeby kwadraty do siebie pasowały, a w każdym kolorze tyle motków z jednej partii, ile potrzeba;
• jedna para drutów;
• centymetr krawiecki i igła do wełny.

Każdy kwadrat to mały projekt, który skończysz w jedno lub dwa posiedzenia, dzięki czemu nawet duża rzecz nigdy nie przytłacza.

5. Mitenki

Krótkie rury na dłonie z otworem na kciuk.

Czego uczą:

• robienia wąskich rur na drutach skarpetkowych albo metodą magic loop;
• robienia otworu na kciuk: albo przez przerobienie kilku rzędów w tę i z powrotem, żeby zostawić szczelinę, albo, w bardziej dopasowanych wzorach, przez dodawanie oczek na klin kciuka (trójkątny fragment z dodatkowych oczek) metodą m1L i m1R;
• odkładania oczek na pomocniczą nitkę, a potem nabierania ich z powrotem na drut;
• robienia pary do kompletu, co uczy dokładnego notowania tego, co zostało zrobione za pierwszym razem.

Co będzie potrzebne:

• włóczka średnio cienka lub średnia, na przykład DK albo worsted, z wełny lub mieszanki z wełną;
• druty skarpetkowe albo długie druty z żyłką w rozmiarze podanym we wzorze;
• znaczniki, pomocnicza nitka i igła do wełny.

Mitenki możesz przymierzać na bieżąco, dlatego to łagodne wprowadzenie do dopasowywania rzeczy.

6. Kolejne cele: skarpetki albo prosty sweter robiony od góry

Gdy mitenki staną się wygodne, możesz zrobić większy krok.

Skarpetki w klasycznej konstrukcji od mankietu w dół uczą ściągacza na mankiecie, ścianki pięty i formowania (zakręcania) pięty rzędami skróconymi, czyli niepełnymi rzędami, które tworzą miseczkę, a także nabierania oczek na klin, ujmowania oczek na czubek i zszywania go ściegiem Kitchenera, czyli bezszwowego łączenia oczek. Skarpetki zwykle robi się z cienkiej włóczki na cienkich drutach, często około 2,25–2,75 mm (US 1–2). Pierwsza para z grubszej włóczki DK lub worsted powstaje szybciej i pozwala poznać konstrukcję, zanim zabierzesz się za cienką wersję.

Prosty sweter robiony od góry, zwykle z reglanem, czyli z rękawami połączonymi z korpusem wzdłuż ukośnych linii od szyi do pachy, powstaje w jednym kawałku od dekoltu w dół, prawie bez zszywania. Uczy dodawania oczek wzdłuż linii reglanu, odkładania oczek rękawów na pomocniczą nitkę i robienia korpusu oraz rękawów na okrągło. Przede wszystkim uczy wyboru rozmiaru na podstawie wymiarów gotowego swetra i starannego robienia próbki. Ponieważ powstaje od góry, możesz go przymierzać w trakcie pracy.

Jak poznać, że czas na kolejny projekt

Żeby iść dalej, nie potrzebujesz idealnych oczek. Czas na kolejny projekt, gdy:

• odróżniasz oczka prawe (literki V) od lewych (łuczki), patrząc na dzianinę;
• potrafisz liczyć oczka i rzędy bez gubienia się;
• umiesz podnieść spuszczone oczko albo spruć kilka oczek, żeby poprawić błąd;
• naprężenie nitki jest w większości równe, a brzegi w miarę proste;
• ostatni projekt jest skończony, a następny wydaje się ciekawy, a nie przytłaczający.

Celuj w jedną lub dwie nowe umiejętności na projekt. Jeśli wzór wprowadza wiele nowych technik naraz, najpierw wybierz prostszy albo przećwicz nową technikę na małej próbce.

Czego nauczyć się dalej

Zanim nabierzesz oczka, wybierz włóczkę z pomocą naszego poradnika o włóczce dla początkujących i oswój się z czytaniem wzorów. Kompletne projekty objaśnione krok po kroku znajdziesz w książkach i kursach w bibliotece.